Mówią rodzice:

"Pani córka jest lesbą!" - usłyszałam w słuchawce. Zamarłam. Nie wiedziałam, kto mówi. Byłam przerażona. Chciałam od razu spytać moją córkę, dlaczego ktoś dzwoni w środku nocy i mówi coś tak okropnego, ale słowa nie przechodziły mi przez gardło. Przez następne dni myślałam tylko o tym. Przed oczami stanęło mi całe 17 lat życia mojej córki. Ze zgrozą stwierdziłam, że miała same koleżanki. W jej opowieściach chłopcy właściwie nie istnieli... Wreszcie zebrałam całą swoją odwagę i powiedziałam Marysi o telefonach. Chciałam, żeby zaprzeczyła. A ona mi na to, że zakochała się w swojej przyjaciółce, że są razem, że bardzo się kochają! To było ponad moje siły. Zaczęłam płakać. Na to wszystko wszedł mój mąż...
Bardzo trudno mi mówić o tym, co było później. Moja rozpacz, mąż, który zapadł się w sobie, kłótnie z córką. Od tamtego momentu minęły już trzy lata. Pomiędzy mną a Marysią wyrósł mur. Nic nie wiem o jej życiu. Prawie nie rozmawiamy. A ja tak bardzo chciałabym wiedzieć, o czym myśli, o czym marzy i czy jest szczęśliwa?

Mama

Kiedy mój syn powiedział mi, że jest gejem, byłem wściekły. Co ja takiego zrobiłem, że mam syna-nieudacznika? Chciałem, żeby się leczył. Żona była przeciwna, broniła go, mówiła, że on taki już jest i że tego nie da się zmienić. Potem powiedziała mi, że wiedziała od dawna, ale bała mi się powiedzieć. Poszliśmy jednak do seksuologa. Tam dowiedziałem się, że homoseksualizmu się nie leczy, bo to nie choroba. Ten seksuolog powiedział jeszcze, że jeśli ja odrzucę swojego syna, to jemu nigdy nie będzie dobrze na świecie. Przypomniał mi się mój ojciec. Był bardzo surowy i wymagający. Nigdy nie usłyszałem od niego dobrego słowa. Obiecałem sobie, że ja taki nie będę. Mam dwóch synów i nigdy żadnego z nich nie uderzyłem. Jeden ma już żonę i dwójkę dzieci, a drugi jest gejem. Dużo myślałem o tym, jak to jest. Żona podsuwała mi jakieś artykuły z gazet. W końcu stwierdziłem, że jaki jest, taki jest, ale to mój syn. I niech nikt nie waży powiedzieć o nim złego słowa.

Tata

Czy orientacja seksualna naprawdę jest nie do zmiany? Przecież co jakiś czas pojawiają się w mediach informacje, że komuś udało się "wyleczyć" homoseksualistów?
Orientacja seksualna oznacza preferowaną płeć partnera seksualnego. Jest to program wpisany w ośrodkowy układ nerwowy. Póki co, nie ma żadnych metod, żeby ten program zmienić. Człowiek rodzi się albo heteroseksualny, albo homoseksualny, albo biseksualny.

Co nauka mówi o homoseksualizmie? Wiesław Czernikiewicz, seksuolog, wyjaśnia skąd się bierze orientacja seksualna i dlaczego nie można jej zmienić

Wiesław Czernikiewicz jest lekarzem seksuologiem, wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, od 1999 roku konsultantem regionalnym w dziedzinie seksuologii dla województwa mazowieckiego. Pracuje w poradni seksuologicznej Zakładu Psychosomatyki, Seksuologii i Patologii Więzi Międzyludzkich w Warszawie.

Rodzice najczęściej pytają: Skąd on to wie? Skąd ona to wie? Skąd?
Jeśli on lub ona ma 19-20 lat to wie z doświadczenia, bo najczęściej ma już za sobą pierwsze relacje emocjonalne i kontakty seksualne i jedne ocenia jako "te, które mu się podobają", a inne jako takie, w które za żadne skarby nie chce wchodzić. A jeśli dziecko jest młodsze i nie ma jeszcze doświadczeń seksualnych, to i tak wie, kto mu się podoba, kto ściąga jego wzrok, kto powoduje zamieszanie emocjonalne, podniecenie. Jego receptory nastawione są na tę samą płeć.

Rozmowa z Jolantą Robak, psychoterapeutką od 8 lat pracująca z osobami homoseksualnymi i ich rodzinami w Towarzystwie Pomocy Młodzieży w Warszawie.

Czy to wstyd mieć homoseksualne dziecko?
Ja uważam, że nie wstyd. Ale niektórzy ludzie się wstydzą. To nie tylko problem rodziców homoseksualnych dzieci, ten problem w ogóle dotyczy wszystkich, których dzieci jakoś odstają od reszty.

Basia Lindenberg, terapeutka, zastanawia się skąd się bierze wstyd i jak sobie radzić, gdy wszyscy za plecami szepczą: to ta, której syn jest gejem, to ten, który ma córke lesbijkę.

Basia Lindenberg jest terapeutką, zajmuje się terapią indywidualną oraz terapią par hetero i homoseksualnych. Pracuje w Ośrodku terapeutycznym "Na Grottgera" w Warszawie."

Gdy dowiadujemy się, że nasze dziecko jest lesbijką/gejem dowiadujemy się także, w jakim świecie żyje - zaczynamy doświadczać podobnych ograniczeń i zagrożeń, na jakie jest ono narażone. W codziennym życiu zaczynamy stale stawać przed wyborem: kłamać czy walczyć? Możemy uznać, że nie jesteśmy dość silni by przetrwać odrzucenie przez własne środowisko i by się przed tym uchronić możemy potępić i odrzucić własne dziecko.

Anna Lipowska-Teutsch pisze o tym, co dzieje się z rodzicami, kiedy usłyszą od swojego dziecka, że jest gejem lub lesbijką i dlaczego tak trudno im zaakceptować to, że ich dziecko jest homoseksualne.

Anna Lipowska-Teutsch jest psychologiem, członkinią Zarządu Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, szefową Towarzystwa Interwencji Kryzysowej w Krakowie, autorką publikacji dotyczących przemocy wobec kobiet (w tym książki "Wychować, wyleczyć, wyzwolić").

Po co mi to powiedział/ powiedziała?
Co zrobiłem/ zrobiłam nie tak?
Czy na starość moje dziecko zostanie samo, skoro nie będzie miało rodziny?

Anna Lipowska-Teutsch przygotowała odpowiedzi na najczęściej zadawane
przez rodziców gejów i lesbijek pytania

Mówią dzieci:

"To wspaniale córeczko, że jesteś lesbijką"
Nie, nie takich słów oczekuje od Ciebie, Tato. Nie liczę na to, że kiedykolwiek to powiesz.
Taką kwestię może wygłosić aktor w sitcomie lub człowiek, dla którego adresat wypowiedzi jest kimś obcym i ich losy nie są splecione ze sobą.
Ale czy naprawdę muszę od Ciebie usłyszeć ten potok tnących jak brzytwa słów!?
- pełnych niewiary w to, że prawda może być tak okrutna: "Moja córka jest lesbijką!?"
- podszytych nadzieją, że może jednak jeszcze nie wszystko stracone: "Masz się leczyć!!!"
- wyrażających przekonanie, że znieważyłam Cię tak, jak jeszcze nie znieważył Cię nikt:
"Jak ty śmiesz mi to robić!?"
- przepełnionych nienawiścią do tego co robię jako kobieta z inną kobietą: "Wynoś mi się z domu, ty zboczona dziwko!!!"
- próbujących wytłumaczyć sobie jakoś tę moją ułomność: "Ty to zawsze byłaś jakaś taka niewydarzona"
- pełnych niepokoju o Twoją chwiejącą się reputację: "A co na to sąsiedzi?, co z mężem?!!, co z dziećmi?!"
-sugerujących, że to co Ci robię jest ponad Twoje siły: "Ja (i mama) tego nie zniesiemy!"
Tobie jest ciężko Tato...Mnie też nie jest łatwo... Nie podrzucajmy sobie nawzajem dodatkowych ciężarów.Usiądźmy. Spróbuj na początek posłuchać co chcę Ci powiedzieć o sobie...

Agnieszka

...Rozmowa z moją matką wygląda tak:
Mówię jej: Chyba się zakochałem w Maksie, chcę do niego jechać do Poznania.
A ona: Nie denerwuj mnie, chce mieć wnuczki! Sensem życia człowieka jest posiadanie potomstwa...

Konrad, 25 lat

przeczytaj, co o swoim życiu mówi Konrad i inne homoseksualne osoby

Miejsca, gdzie możesz znaleźć pomoc

przyjazne adresy

Chcielibyśmy, aby ta strona stale sie rozwijała i wychodziła naprzeciw Waszym oczekiwaniom. Dlatego bardzo ważne są dla nas Wasze uwagi i wrażenia: czy chcielibyście, żeby na tej stronie znalazły się jeszcze jakieś informacje, czy coś Wam się wydało szczególnie ważne, z czymś się nie zgadzacie, coś Was zaskoczyło etc. Napiszcie do nas.

wyślij mail